Mc, 9 oktober 2009
Indonesië , Bali

Indonesie

Indonesie, Bali.... wat een KUTland zeg. Ze bleven maar aan m’n kop zeuren over massages, zonnebrillen, sarongs, horloges, transport, LookLook, CheapCheap, Boss Boss, en het constante getoeter werkte ook al op m’n zenuwen. In plaats van hostels waar je met vreemden een kamer deelt lag ik nu ineens alleen in een tweepersoonsbed en moest ik wel uit eten voor ontbijt, lunch en dinee terwijl ik dit de laatste 10 maanden allemaal lekker zelf kon regelen. Het klinkt allemaal veel beter echter dat was het niet. Het omgaan met kamergenoten en anderen in de gemeenschappelijke keuken van een hostel was ideaal om contacten op te doen, plannen uit te wisselen en eventueel samen te gaan reizen. Op Bali bestaan de mensen vooral uit toeristen die ff op vakantie zijn, voor de individuele reiziger is het land niet gemaakt en hebben backpackers het lastig om op hun wijze te overleven. Toen er na 5 dagen ook nog water uit m’n reet begon te stromen besloot ik de vliegtuigmaatschappij op te bellen. Op 16 september was er nog een plekkie om terug naar NL te vliegen, ik had dus nog 6 dagen de tijd en daarin zou ik Dennis en Jenneke uit Hasselt die ik in NZ had leren kennen treffen om ff bij te buurten. Het beviel zo goed dat we besloten een tijdje samen rond te reizen en ik kan met volle zekerheid zeggen dat zij me behoed hebben van een roemloze aftocht na 10 maanden rondtrekken. Hieronder het laatste reisverhaal waarmee een einde komt aan een klein jaartje avonturieren.

Over de eerste 10 dagen valt dus vrij weinig te vertellen. Ik heb de plaatsen Kuta, Sanur, Uluwatu en het eiland Lembongan aangedaan, was allemaal wel aardig maar niet echt spectaculair. Mijn ziel die ik in Perth had achtergelaten een paar maandjes gelee had ik ff over laten vliegen en die heeft me een paar dagen op de WC gezelschap gehouden. Gelukkig vertrok die weer toen ik met Den en Jen in contact kwam. We gingen lekker bijpraten over het laatste halfjaar, gingen hardlopen, dronken 1 Bingtang, hadden een goeie stapavond en toen Den ook nog eens opgelicht werd door Sateprikker was het feest helemaal compleet. We gingen een week rondtrekken door Bali en kwamen terecht in een Monkey Forest en aten een wereldmaaltijd voor 3 Euro (Ubud), zagen in de ochtend in een houten bootje dolfijnen zwemmen, gingen snorkelen, huurde een scooter, zagen tempels, rijstvelden, bezochten een hotpool, dronken koffie bij een Balinees gezin en deden een kookcursus (Lovina).
Dit was dus interessant om 3 blanken met een Balinees om 7:30 over de plaatselijk markt te zien lopen op zoek naar verse ingredienten voor de te bereiden maaltijden. De smaakpolitie zou er niet vrolijk van zijn geworden want het vlees werd met blote handjes vastgepakt en met een hakmesje op een plankje door midden gemept. Het was zeer leerzaam om de gerechten te bereiden (heb nu geen flauw idee meer wa we hebben gemaakt, maar toch) uit pure specerijen in plaats van de gebruikelijke toegevoegde geur en smaakstoffen uit een zakkie. De satesaus bereiden uit pure nootjes was dan ook zeker het hoogtepunt.
Een letterlijk ander hoogtepunt was de vulkaan Batur (1717 meter) die we om 4:00 snachts omhoog gingen om de zonsopkomst te aanschouwen. Omdanks het te hoge nicotinegehalte van Jen op tijd de top weten te bereiken om een mooi schouwspel gezien. Leuk om te horen was dat het echtpaartje zo’n inspanning nooit zou doen als ik er nie bij zou zijn geweest.
Na alle inspanningen was het tijd om in Amed een paar dagen lekker te ontspannen aan het zwembad bij zee met de natuurlijk luxe dat er 20 meter verder een schitterend snorkelgebied lag. De dag erop gingen we met z’n 3en twee duiken maken bij het WOII schip Liberty, dit was gewoonweg super om een keer gedaan te hebben.

Deel 2 van de reis bestond uit het eiland Flores ontdekken. Jen was al een tijdje niet 100% en besloot een paar daagjes uit te zieken en Den blijf natuurlijk bij haar. Superjammer want ik had echt een toffe tijd met ze en ben hun dankbaar dat ze mijn reisspirit weer nieuw leven hadden ingeblazen. In de tussentijd een Canadees ontmoet en met hem 5 dagen een auto met chauffeur gehuurd en door Flores gecrosst met de volgende highlights;

Vulkaan Kelimutu (1600 meter)
Weer om 4:00 opstaan echter werd je nu met een auto de vulkaan opgereden en hoefde je maar een half uurtje te lopen. Het vulkanisch gebied bestaat uit 3 meren die over tientallen jaren veranderen van kleur door aanwezige mineralen in de grond. Ook dit was wederom weer een erg mooi gezicht. Tijdens de afdaling een Tjechisch koppel ontmoet en zij rijden de komende 2 dagen met ons mee wat weer wat centjes scheelt.

Snorkeldag op Bounty Island
Een halve rustdag zonder gereis dus met een bootje naar een eilandje en daar snorkelen en genieten van de beste lunch ever. Verder op open zee nog gesnorkeld en wat vleermuizen wakker gemaakt die op een eilandje hun middagdutje aan het doen waren.

Indonesische bruiloft
Knakker in het hotel waar we verbleven nodigde ons uit dus wij met nog wat andere Hollanders erop af. Het was niet bijster spectaculair totdat we in de VIP kamer ons mochten volvreten aan allerhande voedsel. Daarna weer terug de “zaal” in en moest er natuurlijk een dansje gemaakt worden. Als ik mijn ‘moves’ op de vloer maakte en de zaal in keek waren wel heel veel ogen op me gericht. Ik denk dat het dansen niet zo veel indruk maakte maar meer het feit dat er een 2 meter lange blanke snietzel tussen de 1 meter 50 hoge Indo’s als een pinokkio staat te bewegen.

Verder gedurende de trip fantastische uitzichten gehad en veel gezwaaid en geglimlacht naar de plaatselijk bevolking. Ze willen je niets verkopen of komen bedelen maar zijn gewoon reuze nieuwsgierig en komen daarom op je af. De kinderen spelen met banden en platic bekertjes en willen graag dat je een foto van ze neemt, wanneer je die dan aan ze laat zien dan gieren ze het uit van het lachen.... Onbetaalbaar!!

Een boottocht voor 2 dagen met een slaapplek op het dek zou me naar Lombok brengen waar ook nog wat op de agenda stond. De boot legde aan op het eiland Rinca waar de Komodo Dragon (Varaan) de baas is. Om dat beestje in het echt te zien is werelds zolang ze maar niet te dichtbij komen. Ook stopte de boot af en toe om te snorkelen en toen ben ik te grazen genomen....door een vis!! Tja, ik wist ook niet dat een Triggerfish kon bijten in menselijk vlees. Een paar Amerikanen hadden dat beessie echter lopen opklooien en toen er een achteloze Hollandse snorkelaar voorbij kwam die dat visje even ging bestuderen dacht die vis waarschijnlijk: “hey lullo, ik ben het zat en ga jouw eens ff lekker in je flikker bijten”. Ik schrok me dus helemaal de tering..

In Lombok aangekomen was het doel de vulkaan Rinjani (3726 meter) te beklimmen tijdens een 3 dagen 2 nachten trektocht. Missie gefaald!! Eerste dag vertokken op 900 meter boven zeeniveau en rond 1500 meter voelde ik me nie zo lekker, na 1800 meter moest ik al vaak de bosjes in om wat te ontlasten en na 2100 meter heb ik de boel ondergekotst. Basiskamp op 2600 bereikt en meteen plat gaan liggen. Later nog geprobeert wa te eten echter verder dan wat kroepoek soft gemaakt in thee kwam ik niet. Om 3:00 in de nacht begonnen aan de klim naar de top, ik had een slechte nacht gehad want om de paar uur moest ik uit mijn te kleine tentje met mun zaklamppie de bosjes in om mijn maag verder vakkundig leeg te laten pompen. Uiteindelijk gekomen tot 300 meter onder de top, op het steilte stuk in in een ijskoude wind vroeg ik me af wat ik aan het doen was. Ik had reeds de lava zien branden en hoorde het ruisen (Heersend!!) de zon kwam op wat wederon geweldig was om te zien, ik voelde me fysiek slecht dus een ommekeer naar het basiskamp was het meest wijs om te doen. Gedurende de klim kwam ik trouwens mun Franse maat Fabian tegen waarmee ik 3 weken de westkust ben omhoog gereden, geweldig om hem weer te spreken. De verdere route bestond uit steil omlaag en weer steil omhoog en dat zag ik niet meer zitten dus vertelde ik de guide dat ik terug ging via dezelfde weg naar het hotel. Van 16:00 tot 10:00 op bed gelegen waarvan 17 uur geslapen dus waarschijnlijk had ik een (hoogte)virusje te pakken.
Het beste was dan ook mijn tweede doel op Lombok te gaan verwezenlijken en dat was de Gili Islands bezoeken. 3 kleine eilandjes in de zee waar geen brommers en auto’s zijn en waar ik me 3 dagen had genesteld om weer op krachten te komen. De dagen bestonden uit rondje eiland lopen, lezen, snorkelen en lekker eten oftewel een beetje vakantie vieren.

Vanuit Lombok een vliegtuig genomen naar Java want daar lag de laatste vulkaan op me te wachten namelijk Bromo (2200 meter). Via het openbaar vervoer was ik natuurlijk weer de lange attractie wat een leuk gegeven blijft. Aangekomen in Bromo zag het landschap er verschrikkelijk gaaf uit, veel niets en dan wat vulkanen waar ook nog eens dikke ruikpluimen uit voortkomen. In de nacht maar weer eens om 3:30 opgestaan want de zonsopkomsten zien hier erg geliefd, helaas was het een beetje te bewolkt maar het uitzicht op de vulkaantjes maakte dat voldoende goed. De tweede fase bestond met een jeep naar beneden crossen en dan in de vulkaan naar beneden kijken waar de zwavellucht je tegemoet kwam, klein wandelingetje gemaakt over de zijkant van die wolkenmaker en gelukkig der nie ingepleurt. Het einde van deze laatste happening was ook weer een feit en toen ging ik middels een klein busreisje van 16 uur weer terug naar Bali om daar mijn laatste daagjes te slijten.

En zo is het einde nu echt in zicht, het is tijd om mijn leven in Nederland weer in te vullen en daar het avontuur aan te gaan. Het is een andere uitdaging dan een jaar geleden en veel minder spannend maar het is nu eenmaal niet anders. De dagen van “eens ff kijken wa ik nu eens zal gaan doen” zijn voorbij en de 40 urige werkweek is ergens op me aan het wachten. In het afgelopen jaar heb ik echt van het leven genoten en daarom denk ik met een gelukzaligheid van heb ik jouw daar terug aan het moment dat ik de beslissing nam te vertrekken. Ik weet dat ik nu voor een tijdje wat pasjes op de plaats moet maken maar het is het allemaal waard geweest.
In een jaar tijd zijn er wat persoonlijke omstandigheden hier en daar veranderd. Sommige hebben er ineens een kindje bij, zijn getrouwd, een nieuw huis, een nieuwe vriendin, een andere vriendin en wellicht hier en daar wat extra onderkinnen. Waarschijnlijk is iedereen nog wel hetzelfde van aard en ik denk zelf dat ik ook niet echt veel veranderd zal zijn. Ik heb herinneringen voor het leven erbij gekregen en kijk wellicht nu iets anders tegen het leven aan dan voorheen. Jullie zoeken het zelf maar lekker uit of er nog iets van die ouwe knakker is overgebleven. Ik heb in iedergeval weer zin om al mijn maatjes met hun vriendinnetjes weer te zien en kijk uit naar hun verhalen van het laatste jaar, we zullen weer gaan lachen om onze ouwe gebeurtenissen van toen en gaan hopelijk weer wa mooie tijdjes samen beleven. En dan is er nog het voetbal, wat heb ik zin om weer op het veld te staan en tegen een balletje aan te trappen, hopelijk krijg ik mijn fitheid van voorheen weer terug en het plan is om na de winterstop weer in het eerste te ballen.

Kom over een tijdje nog maar eens terug op de site dan kan je lezen hoe ik mijn leven weer heb opgepakt of naar welk land ik zal gaan vertrekken. Ik zal de mooiste foto’s erop knallen want ik weet ook wel dat er niemand ff langskomt om naar 10.000 foto’s te koekeloeren. De reacties lezen na een verhaal erop te hebben geknald waren prachtig, bedankt daarvoor! Ik ben zelf niet zo’n verteller dus lees alle verhalen nog maar een keer door zodat je weet wat ik allemaal heb meegemaakt. De liefhebbers kennen woensdag 14 oktober aankomen op de Malagijsweg 5, een klein midweeks biertje voor old sakes kan geen kwaad. En anders zie je me wel ergens verschijnen bij of rondom een voetbalwedstrijdje, op Stratum, de supermarkt of wellicht op een verjaardag eind van de maand wanneer een bepaalde persoon de 30 gaat bereiken.

Een laatste groet uit het buitenland,

Tot zo,

Mc

Met HalloBuitenland.nl kun je Markcoolen in Indonesië echt goedkoop bellen!